| تبليغات | X |
دوست دارم نظر شما رو هم بدونم اگه دوست داشته باشین بازم ادامه پیدا میکنه
با عشق تو مجنونم
به عشق تو مدیونم
در عشق تو میمونم
بی عشق تو ویرونم
از عشق تو میخونم :
که عشق تو تقدیرم
با عشق تو در گیرم
در عشق تو حقیرم
به عشق تو اسیرم
بی عشق تو میمیرم
در عشق تو زمینم
بی عشق تو غمگینم
بر عشق تو چنینم :
به عشق تو مسکینم
به عشق تو شیرینم
در عشق تو فرهادم
بر عشق تو افتادم
به عشق تو دل دادم
تا عشق تو پیادم
از عشق تو فریادم :
که عشق تو بر دوشم
با عشق تو می جوشم
بی عشق تو خموشم
در عشق تو مدهوشم
از عشق تو می نوشم
از عشق تو مسرورم
بی عشق تو رنجورم
با عشق تو مغرورم
در عشق تو معذورم
که عشقتو مجبورم
از عشق تو من مستم
بی عشق تو یه خستم
بر عشق تو پیوستم
به عشق تو دل بستم
بی عشق تو گسستم
چقد بگم
بر عشق تو خرابم
در عشق تو آفتابم
از عشق تو بی تابم
به عشق تو میخوابم
بی عشق تو سرابم
خیلی خوشحالم که با این انجمن آشنا شدم.
امیدوارم که با هم اندیشی و نقد اصولی آثار یکدیگر به ادبیات درست و سالم برسیم .
این دو شعر از اولین کارهای من در این وب است امید دارم که راهنماییم کنید.
"شراب شب نشینی"
شراب شب نشینی تان
ارزانی خودتان
من نه از دیار کفر ودلیلم
ونه از دیار شک وایمان
من تنها...
سرزمینم کلبه ای است
در بیشه ای دور
زیر سقف مهتاب
که پشت درش
عظمت خورشید جامانده است
آن هم ارزانی خودتان
خورشید هم مال شما
سقف مهتاب هم مال شما
ولی تنها ...
از خورشید نورش
واز مهتاب راز لطافتش
از آن من!!!
.....
وقتی...
وقتی
درسلول سلول تنم
یخ می بندم
خورشید را شاهد گرفتن جنا یت است
که می شنویم
زیر این قضاوت کور
در بمان رعایت
گلوی اعتماد مرا می فشارد
واز عشقی که در زمین زاده شده
وشکسته می شود
دربند بندم
سروده : یوسف محمودی
این است چرخه انسانیت...
تولد های زیبا و شیرین...
زندگی های پر از فراز و نشیب...
مرگ های جبران ناپذیر...
خلقتی زیبا و شگرف...
چقدر راه است تا صدای آبشار...
تولد خاطره ای در رگبار...
و چه نزدیک است ..
آیه ی عاشقی در قرآن...
کاش در کوچه تقدیر سخن می گفتند....کاش با ساز و دهل می گفتند....
درد سرما زدگی...کوچه های بن بست و درختان تنومند که جان می دادند......
پشت این پنجره ها چیست که او می خندد؟!
...و کبوتران
فالش خواندند
و آن قدر بهار
در گلدان ها ماند
که خاطرات سبزمان پوسید
و زمستانی سرد
سر فصل حضور بوران شد
عده ای مغموم
_که نه از ما_
بال در آوردند و کوچ کردند
به هوای نانی گرم
چون درختی که خود را پرنده پندارد!!!
و اما ما
با یقین ریشه هامان ماندیم
ماندیم و رویای پرواز را
چو گنجی فراموش شده
در جزیره ای متروک
جست و جو کردیم
نقشه ای نداشتیم
بدان شکل که فکر می کنید ولی
نقشه مان
تاریخ ملت بود
ملتی
چو گرگ زخم خورده اما
نفس هایش گرم
نفس هایی
که گل های پژمرده را حتی
بارور می کرد
که آوای کورسوی بهار بود
در غار
در میان کوه...
در نفس هایمان
بنفشه جریان داشت...
...نفس می کشیدیم
بنفشه می رویید
بوران می دمید
نفس می کشیدیم
بنفشه می رویید
بوران می دمید
نفس می کشیدیم
بنفشه می رویید
بوران می دمید
بوران می دمید
بوران....
...و ما
انسان های سخت ساده ای بودیم و
نمی دانستیم
که سال هاست
پرواز
تیر خورده است....
(در ادامه ی این شعر
تصویر خسته ی مردیست روی پل
که طوفانی سخت
به سی نرفتنش ساریست...)
((برای مقاومت فلسطین و تمام انسان هایی
که رویای پرواز را مشق کرده اند)) مهیار خاوری نژاد
ای مرد دلشکسته
پشت نگاهت انگار
اندوه غم نشسته
آن کودک قدیمت
قلب تورا شکسته
دل را به کودک خویش
بستی و او نبسته
ای قهرمان خسته
ای مرد دلشکسته
درپشت چشم خیست
آه دلت نشسته
آن نوگل امیدت
دل ازدل تو بسته
بادرد و رنج بسیار
قلب توراشکسته
زنجیرعشق فرزند
بهرپدر گسسته
دل رابه کودک خویش
بستی و او نبسته
ای قهرمان خسته
ای پیر دلشکسته
پشت نگاه سردت
صدها سخن نشسته...
"فرنازنورائی"۱۳۸۱
دلی که فکر طواف خدای خانه نبود
به خانه ات چو ندادی رهش همی خواند
به درب خانه برفتم...خدای...خانه نبود...!!
عشق خدای درمن از ذره ذره جوشید
احساس سبز احرام بر من لباس پوشید
قلبم زمی سرایش جامی شراب نوشید
امروز مست مستم از مستی دل خویش
پیمان و عهد بستم با هستی دل خویش
"فرنازنورائی"
مرا زمرگ چه باکی چو در پناه تو هستم
به روی تیره ی من گر دمی نظر ننمایی
بهشت بی تو جهنم بود...تمامی هستم
دمی به راه صراطت گرم تو دست نگیری
ضلال راه غریبان برد تورا ز دو دستم!
مرا وصال تو شیرین ترین وصال آمد
در آرزوی وصالت هزاردفعه شکستم
به درب خانه ی دنیا تحسنی ننمودم
به درب خانه ات اما هزارهفته نشستم
به میهمانی مهرت شراب مهر چشاندی
که سالها ازآن شراب ناب سرمستم
قسم به ماه فروزان به شمس نورافشان
که دست جان ودلم را به یاریت بستم
" فرنازنورائی" ۳۰/۸/۱۳۸۴