^{وآسمانی ترین لحظه ی عمرم زمانی بود که امواج روح بخش عشق با تلالو زیبای نگاهت همراه}

^{گردید و با لرزش لبانت زیباترین واژه را بر زبان آوردی}

"دوستت دارم"

در آرزوی دیدار

^گلفروش

^{هواي گرم تابستان}

^{صداي بوق پوشالي و پر حجم خيابان}

^{هزاران گل كه از ريشه جدا گشته}

^{درون دست يك شاخه گل بی ریشه ی تنها}

^{به اسم پاك آزاده}

^{شكفته تازه شش ساله}

^{صدا مي زد محبت را}

^{گلي پنجاه}

^{كه مي خواهد بفهمد بوي گلها را؟...}

^{صداي خنده ي تلخي}

^{دل آزاده را لرزاند}

^{دو چشم مرده در پشت سياه عينك دودي جلو آمد}

^{وگفت آرام ، چه پژمرده ، چه خسته قصه مي گويي}

^{گل احساس دستت را چه قيمت مي فروشي تا}

^{نواي گرم باران را به گلهاي تو بسپارم}

^{نگاه ساكت آزاده در دل گفت}

^{به جز آن باغبان آشنا ديگر كسي گل را نمي فهمد}

^{اگر احساس گلها را شنيده بودي از قيمت سخنراني نمي كردي}

^{غريبه رفت و آزاده اسير خواب و رويا شد}

^{براي لحظه اي كوتاه ، خيابان ساكت و خالي}

^{به قصد رفتن از عرض خيابان}

^{دوباره مرد ميدان شد}

^{ولي تا نيمه ي راهش}

^{صداي بوق ماشيني به دنيايش هجوم آورد}

^{صداي جيغ آزاده درون آسمان پيچيد}

^{دلش زير خشونتهاي چرخ زندگي خشكيد}

^{نگاهش بر زمين افتاد و خونش آن خيابان را گلستان كرد}

^{هنوز احساس دستانش صدا مي زد محبت را} 

 ^{" شاعر سکوت شب"}

^{عينك دودي}

^{نمي دانم چه مي خواهم بگويم}

^{ولي آزاده مي دانست}

^{در اين عصر ستم پرور دگر احساس اين گلها نمايان نيست}

^{گل زيبا دگر از جمع ما رفته}

^{به يادم آمد آن روزي}

^{كه آزاده كمك مي خواست}

^{ولي چشمم صدايش را نمي فهميد}

^{اگر از روي چشمانم سياه عينك دودي جدا مي شد}

^{صداي ناله ي دلگير آزاده به چشمانم}

^{صداي خيس باران بود}

^{تو مي بيني}

^{كه پشت شيشه ي ويترين}

^{نگاه خسته ي سردي}

^{به حسرت مانده ي يك لقمه ي نان است}

^{ولي احساس قلبش نمي بيني}

^{كه بر چشمت سياه عينك دودي است}

^{تو مي داني}

^{همه روزه}

^{هزاران غنچه ي تنها ، اسير اين لجنزارند}

^{گل تنها گلستان آرزو دارد}

^{ولي بر چشم اين دنيا ، سياه عينك دودي است}

^{مگر از پشت عينك ها حقيقت ها دگرگونند}

^{براي لحظه اي ديگر ، درون شهر قدم بگذار}

^{و عينك را ز چشمان خودت بردار}

^{خيابانها و خودروها ، همه بي روح و مصنوعي است}

^{همه ماشيني و سنگي است}

^{دگر جايي براي بوي گلها نيست...}

^{جوان دل برآشفته}

^{شب  عينك سحر دارد ، در اين عصر گل و آهن}

^{به زير پاي خورشيدي ، سياه عينكت بشكن}

^{" شاعر سکوت شب"}

^{تو آسمون شهر ما                     ستاره نیست دیگه شبا}

^{دلا همه سنگی شدن                صیقلی نیست رنگ دلا}

^{نگاه من دنبال تو                        ولی تو در فکر فرار}

^{نشد ببینمت ولی                       گریزی نیست از روزگار}

^{در حسرت رفتن تو                      داره می باره چشم من}

^{اما دیگه فایده نداشت                  اشکای آتشین من}

^{نامهربون شدم برات                    بازم منو دادی به باد}

^{دیگه نمی خواستی منو              واست شدم یه مشتی خاک}

^{کمرنگ شدم تو زندگیت               رهام کردی تو دست باد}

^{گفتی دیگه خیالی نیست            تو هم منو بردی ز یاد}

^{حالا دیگه دستای من                  گرمی نداره رو تنت}

^{لبهای من برای تو                        نرمی نداره رو لبت}

^{نذار که بارفتن تو                         دنیا به عشق شک بکنه}

^{تنها باشم تو این دیار                   خدا بهم اخم بکنه}

^{می بوسمت هزار دفعه                 بازم بمونی پیش من}

^{شعرامو می خونم برات                 یه روز بشی اسیر من}

^{تو رفتی و الان منم                       تنها تو این غربت سخت}

^{می خوام بدونی بعد تو                 عاشقی نیست همین و بس}

 ^{"بانوی موسیقی"}

_{بردی دل من ، من زتو ان می خواهم}

_{وز گمشده خویش نشان می خواهم}

_{سر مصرع هر بیت تو حرفی بردار}

_{هر آن که شده من زتو آن می خواهم}

 _{"بانوی  موسیقی"}