سلام دوستان

در شب شعر هفته ی گذشته (پنجشنبه 2۸/9/87 ) مسائل و مشكلات انجمن برسي شد و با راي دوستان توافق بر اين شد كه اشعار به صورت هفتگي ثبت گردد.

هر هفته اشعار در شب شعر انجمن برسي مي شوند. در صورت داشتن اشكالات جزيي ، تصحیح  و در صورت داشتن مشكلات عديده ، از ثبت آن صرف نظر خواهد شد.  هفته ي آينده با شعر " آغاز عشق" از مسعود دانش پايه ، " گل دوزخي" از امين عربي و "حضور" از بهروز مرادي در خمت شما خواهيم بود. بهتر است دوستان جهت رفع مشكلات شعر خود در شب شعر حضور يابند. در غير اين صورت هيچ تعهدي براي ثبت اشعار ايشان وجود نخواهد داشت.

شب شعر این هفته ( پنجشنبه ۵/۱۰/۸۷ ساعت10 شب ) در كنفرانسyahoo messenger با آدرس ایمیل  Moraadi_behrooz@yahoo.com منتظر شما عزيزان خواهم بود.

با تشكر

در پناه حق

جناب محمد حسن داودیان دبیر دبیرستان و دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی هستند.  دوره 3ساله راهنمایی را در 2سال و دوره لیسانس را در 3 سال گذرانده اند. اشعار ایشان در مجلات کیهان بچه ها و جهاد روستا و.. به چاپ رسیده و در کتابهای شعر ( در آستان اشراق) و (زیر چنار دالبتی) نیز از شعر های ایشان استفاده شده است. ازبرنامه رادیویی (امید فردا) خراسان به کرات اشعارشان پخش شده و از در سیمای خراسان ( سلام خراسان) نیز شعر خوانی ایشان پخش گردیده است. چند سال پیش نیز برای شعر خوانی در کنگره شعر به بروجرد دعوت شده اند. به گفته ی وی سوار عمر شان از سرزمین 30سالگی به سمت ملک 40 سالگی می تازد. برای این دوست عزیز و بزرگوار همواره آرزوی توفیق و سربلندی را از درگاه منان خواستاریم

اشعار محمد محسن داودیان

کبوتر سپید

مي توان مرور كرد تيشه و درخت را              عشق و بيت و اشك و آه سالهاي سخت را

پا برهنه دم زدم روي ماسه هاي داغ                              در شفق نيافتم ردّ پاي بخت را

ما قرار داده ايم روبروي آفتاب                             قلب هاي همچنان شيشه هاي تخت را

آفتاب خنده رو تن برهنه مي كند                               جان تازه مي دهد مردم كرَخت را

من كبوتري سپيد زير سقف آسمان                   مي كشم به سوي خويش طفل پاي تخت را 

رختشوي تند باد روي بند آسمان                          پهن كرده هر طرف ابرهاي رخت را 

در تموّج جنون مي توان عبور كرد                   موج هاي وحشي و صخره هاي سخت را 

آي نازنين بيا پشت سر گذاشتيم                            جوي آب و جوگي و سايه ي درخت را

محمدحسن  داوديان - خراسان رضوی

من گداي كوي تو، تو گريزاني زمن

                                من هراسان سوي تو، تو چنان دوري زمن

من همه شب رو به تو، تو نمي بيني مرا

                                من همه جا ياد تو، تو به نسياني مرا

من همه آه وفغان، تو ولي آسوده اي

                                من به يادت هر زمان، توبه هر سو زاده اي

من تماشاي رخت، تو دو چشمان بسته اي

                                من كه حيران توام، تو ولي سرگشته اي

            پس بگو جان خواهي و من بريزم پاي تو

              كه اسيري هم بود، جان بي جانان تو

                                                                              بريهه

کوآن نگاه مست توای خوب آشنا؟         کو  آن نگاه  دلبر و مژگان  دلربا ؟

کوآن اشاره های دوابروی دلبرت؟        کوآن شراره های درخشان آن نگا؟

کوماه رویت ای مه شبهای تارمن؟        کو آن صدای گوشنواز وپرازصفا ؟

ای مهربان وفای دلت راچه کرده ای؟    دل بردی از کفم.شدی امروزبی وفا

همچون کبوتری به ره خویش پرزدم      صیاد  بودی  و  تو  گرفتی  پر مرا

بستی  کنون توبال و پرم راشدم اسیر      اما  توخود گذشتی ازاین صید بینوا

بال وپرم شکستی  و رفتی تو ازبرم       کاری نشد دگر به پروبال من   دوا

رفتی زدیده ی من و ازدل نرفته ای       هرچند  با دلم تونکردی به جز جفا

دیگر گذشت ازمن و امثال من  ولی      شهبال آن پرنده ی دیگرزدی چرا ؟

                                                                                                                                          بهار۸۷

با تشکر از دوستانی که در شب شعر حضور می یابند. شب شعر پنجشنبه ها برگزار خواهد شد . ساعت 10 شب در كنفرانسyahoo messenger با آدرس ايميل moraadi_behrooz@yahoo.com  منتظر شما عزيزان خواهم بود. 

در پناه حق

سلام دوستان

چند روزی هست که آمار بازدید از انجمن بالا رفته. دلیلش را در آدرس زیر یافتم. با تشکر ازتمام دوستانی که  با رای خود ما را همراهی کرده اند . 

برترین وبلاگها در زمینه هنر و ادبیات

تشویش واژه 

يا من كرَم يا مثل آدم دم نمي زني             حرفي از احساس غم و دردم نمي زني

بال و پر بغض تر دلشيشه ام شكست                  اما كلامي مرهم همدم نمي زني

در خواب درنا ترك دنياي ترانه ام                   زنجير اميدي به پا بندم نمي زني

تشييع روح خسته ام تشويش واژه اي              دستي ولي بر پيكر سردم نمي زني

در خاك گلدانم فقط نفرت شكفته است         حتي سري بر عقده ي  زردم نمي زني

حالا كه با تيشه به استقبالم آمدي                آخر چرا اين ريشه را از دم نمي زني

بهروز مرادی

مي گريزد لحظه ها عمرم به يغما مي رود                            روز هايم همچو شب در داغ سرما مي رود

هر گز اين آشفتگي از تن نمي ميرد ولي                                      عمر من بيهوده و دنبال دنيا مي رود

در زمستان روز و شب با غصه ها سر مي كنم

روی بالين هر شبم چشمان خود تر مي كنم

عمر پاك برفي من در عذاب دل مذاب                              در پي خوشبختي ام شبها به خواب تن خراب

زير اين رگبار غم در شوره زار حسرتم                                نيمه جان با پاي سستم در پي روياي آب

در زمستان روز و شب با غصه ها سر مي كنم

روی بالين هر شبم چشمان خود تر مي كنم

زندگي! آسودگي درذات تو هرگزنبود                                  شك نكن بي ياد عشقت اين دلم عاجز نبود

گر نبودم لايق خوشبختي ات دنياي من                                   مهر تو با ديگران، با من ولي بارز نبود

در زمستان روز و شب با غصه ها سر مي كنم

روی بالين هر شبم چشمان خود تر مي كنم

بعد از اين جزخستگي چيزي نمانده از تنم                         برتنم زخم غم است و خود شكستن، مردنم

شايد اين نغمه نويدي از نداي  خاك توست                           گر چه در اين خوردگي من سرنوشت آهنم

در زمستان روز و شب با غصه ها سر مي كنم

روی بالين هر شبم چشمان خود تر مي كنم

مهدی واثقی

بهروز مرادی

من سبوی تشنه کامم آب می خواهد دلم
همچو یک ساز شکسته،نغمه های ناب می خواهد دلم
در میان یک شب تاریک و طوفانی گرفتار آمدم
در میان ظلمت شب ،غربت مهتاب می خواهد دلم
مرغکی بودم ز عرش عشق، بال من شکست
در میان غربت این خاک،عشق ناب می خواهد دلم
هر دو چشمم چلچراغ نیمه شب های غریب
لحظه ای حتی که باشد خواب می خواهد دلم
جان من فرسوده شد زین خاک و زین نامردمان
جان که فرسوده ست ،تن را تاب می خواهد دلم
ای "سحر" جانم فسرد از این تن همچون قفس
زین قفس ، آزادی مهتاب می خواهد دلم

<sup>می سرودم سال ها من
شعرهایم را برایت
روز و شب ها را به فکرت
با خیالت
با امید دیدن تو
گیره می کردم به هم
با امیدی زنده بودم
شعرهایم را سرودم
خستگی هایم ندیدم
سینه ام را من دریدم
قلب خود بیرون کشیدم
عشق سوزان تو دیدم

لحظه ها را می شمردم
فکر این دوران نبودم
فکر این هجران نبودم

فکر می کردم همیشه
با تو می باشم من اینجا
خرده می گیرند بر من
این رفیقان
این عزیزان
من چرا دیگر ندارم
طبع شعر و شاعری را

می کنندم بس ملامت
چون نمی دانند که عادت
کرده بودم من به تو

کس نمی گوید چرا ؟
این ملامت ها به تو
با خودم خلوت نمودم
قصه می گویم به خود
خواب شاید
بلکه آید
شاید این شاید نشاید.</sup>

((آراز))

شایداون هم به فکرغمهای دنیای منه

من دارم زجرمیکشم او چراحرفی نمیزنه

دیگه دارم دق میکنم خداحرفی نمیزنه

سکوت من سکوت او عجب نشونه ها داره

در ظاهر ساکت دردلش هزاربهونه ها داره

هیچی نمیگه با منو اصلابه روش نمیاره

خستم خدا کی میگه که خونم به جوش نمیاره

نمیگه اواز غمه دل سکوتی کرده اختیار

این سکوت همیشگی روح منو می ده آزار

ای همدم زیبای من تو رو خدا حرفی بزن

عمرم تموم شد پیر شدم تو از وفا حرفی بزن

بسه سکوت ویرون شدم زیرفشار زندگی

ندیدی گردن منو طناب دار زندگی

سکوت تو حکایتش دردهای بیشمار بود

اما منو تموم عمر سکوتی بسیار بود

غصه هامو توی خودم عمری ریختم داغون شدم

کوهی بودم ولی افسوس ازغصه هام ویرون شدم

ای همدم عزیزدل سکوت تلخ روبشکن

یاحرف بزن یاشیشه ی قلب منوتوبشکن

بشکن ولی حرفی بزن میشینم من به پای تو

قول میدم که گوش کنم هرلحظه قصه های تو

بازم بیاحرفی بزن دیگه دارم دق میکنم

باتموم وجود بیا قلبمو عاشق میکنم

خدا چرا هرچی میگم دیگه حرفی نمیزنه

حرف از گرمای عشق دراین روز برفی نمیزنه

خود میکشم طناب دار خودت بندازبه گردنم

حرف نزدی حداقل گوش کن به حرف که میزنم

بااین حال میدونم دیگه گوشت بدهکارنیست

پس به گردن ببین منوکه جزطناب دارنیست

پایان ادم اهنی دوست همیشگیه ادمهای شیشه ای