که صداقت همه جا رخنه کند

آرزو کن روزی...

همه جا پرشود از برکت ونور

آرزوکن انسان

آرزو کن که سواری برسد

که هزاران بار از عشق خدا لبریز است

ردپایش از نور...سخنش شیرین است

آرزو کن انسان...

که عدالت شود آیینه ی تو

وصداقت شود آیینه ی من...

آرزو کن انسان...

آرزوکن که صدایی برسد...همگان برخیزند...

خواب غفلت زتن آدمیان بگریزد

ارزوکن انسان...آرزویی شیرین...آرزویی زیبا...

آرزوکن که سواری برسد که هزاران بار از عشق خدا لبریز است...

                                                                                        "فرنازنورائی"۴/۱۱/۸۴

ای پادشاه و سرورایرانیان رضا

شیر سپهر را چه...نبردیست با توشاه؟!

مهتاب کی شود به قیاس تو یا رضا؟

خورشید گنبدت شده غالب به شمس نور

خورشید سیرتت شده ره تاب من رضا

آهوی مست کوی تو گشتم شه ولا

تضمین نما شفاعت آهوی خود رضا

چون نیلفر به پای تو پیچم به روز وشب

تادست گیرییم ز حضیض زمان رضا

سو گند می خورم به مصابیح آسمان

بیگاه و گاه خوانمت از دور یا رضا

قلبم کبو تریست که بی تاب کوی توست

پرمیکشد به شوق مه روی تو رضا

چشم امید ما همه بر مهر دست توست

ما شیعه ایم و شافی محشر تویی رضا.

                                                        "فرناز نورائی"۵/۱۰/۷۳۸۴

عمرمن رفت و سر آمد جان نیامد جان من

قطره اشکی ریزم و خاک قدمهایش کنم

خانه ام در خاک گردید و نیامد جان من

درد هجران سر به گردون فلک سائیده است

خواستم درمان کند دردم نیامد جان من

در غم هجرش شب وروزم به یغما رفته است

بانگ "یا مهدی" زدم اما نیامد جان من