پس به ياد آوردم روزي را،
كه كسي درك نكرد
كه هيچ كس نفهميد
مرگ شايسته يك ملت را

شادي را بلعيد،
ساعت از سر ظهر
و زمان ديد،
خدا باز شاد كرد

به شبنم يك سوز رسيدم كه گفت:
اينجا قاصدكها مي دوند.
پشت آن بيد ملكوت،
رازها خوب به بازي مي گيرند
هر كه را كه به يك مفحش راز
اعتماد كند.

هيچ كس درك نكرد كه خدا آن بالاست
                          كه رسيده زماني
                          كه دگر مستخدم پادشه شاهان است
                          كه اگر بر تقدس يك سيب نبردند نماز،
                                                                  آن خدا شكر نخواهد كرد آنها را...

به خداوند گفتم:
                   حال هر كه زمانش دور است، تنهاست
                   تو به من آغاز كن

و خدا پاسخ داد:
                   كه تو، خود، آغازي
                   فقط،
                       به پايان شكوفه رنج ننگر... .

^{امیدوارم از این شعر خوشتان بیاید}

^{از تمامی اعضا هم (به خصوص آقا بهروز گل) بخاطر غیبت طولانیم عذرخواهم...}

^---

^{این راه به کدامین شوخی میریزد؟}

^{پشت سردابه حسرت؟}

^{در دل دلتنگی؟}

^{زیر سایه هوس؟}

^یا

^{در دل نوری روشن؟}

^{به کجا خواهم رفت؟}

^{من چرا اینجایم؟}

^{من سرابم پر است}

^{شانه هایم خستگی فقر یک جنگ را حمل می کند...}

^{قلعه چوپانان}

^{ازدواج عبوس غول و پری}

^{چرای گوسفندان در قبرستان}

^{خواهش یک شاخه گندم به خاک}

^{حسرت لحظه در سیاهچاله هوس}

^و

^{تمنا کردن}

^{تمنا کردن نور به چندین مطرب}

^و

^{گذرگاه مسخره بی تابی،}

^{اینها در این راه چه می کنند؟}

^{بر لب جوی؛}

^{گذر سنگ را دیدم،}

^{که از دل سنگ دیگران گله می کرد...}

^{نشیمن انسانها را دیدم،}

^{که از خنکای هوا،}

^{می ترسیدند...}

^و

^{براه افتادم،}

^{تا روم سمت چراغی روشن}

^{تا دور شوم از فضایی مبهم}

^{تا اینکه به خود ثابت کنم،}

^{هنوز می توان زندگی کرد...}

خواهم رفت

و از دوری صد برگ زدرخت خواهم گفت

یاور آن چهل خوبان می شوم

که سبک بودن ناز راُ

بر چله خوبی نشاندند

از آن مترسکی می گویم،

-که همچون ماهیگیری که کنار شط بنشسته

تنهای تنهاست-

هم صحبت گلها در مردابه هوس خواهم شد،

                    تا ببینم که سراب دانایی بهتر است،

                    یا

                    قیر جهل

به خدا می نگرم.

در به در، به مساجد می روم.

به کلیسا می نگرم.

هیچ جا خبر از قبرستانی پر از انسان نیست.

هیچ جایی ارواح، روح اقدس یک انسان نیستند.

هیچ جایی جن ها، لعن آدم نیستند.

این چه پروردگاریست؟

هیچ جایی، کافر گذشته یک مخلوق نیست!!!

هردم،

        روی این دیوارهاست،

        تصویر قاب عکسهاست،

        آواز گنجشکهاست،

        ناز سنجاقکهاست،

هر جا بنگری،

                  خود، خدایی تنهاست... .