من همینم ساده ام گاهی بدم

                                     من همینجوری به  دنیا آمدم

دارم از دست خودم  صد ها گله

                                      باید از این "من"بگیرم  فاصله

باید این"من" را شبی دارش زنم

                                شیشه شدبر سنگ دیوارش زنم

شاید از خوابش نیارم باز پس

                                    سد کنم بر جان خود راه نفس

شاید از عرض خیابان رد شود

                                       طعمه  یک  ترمز  ممتد شود

یا بیفتد از بلندای خودم

                                          تا بمیرد  زیر  پاهای  خودم

یا به صخره کوبمش تا جان دهد

                                      نا خدای چشمت ار فرمان دهد

  یقین دارم تو هم من را تجسم می کنی گاهی

                              به خلوت با خیال من تکلم می کنی گاهی

هر آن لحظه که پیدا می شوی از دور مثل من

                            به ناگه دست وپای خویش را گم می کنی گاهی

چنان  دریای  نارام  و وتو فانی تو روحم را

                            اسیر موجهای  پر   تلاطم می کنی  گاهی

دلم پر می شود از اشتیاق وخواهشی شیرین

                             در آن لحظه که نامم را ترنم می کنی گاهی

همه شعر وغزلهای پر احساس مرا با شوق

                              تو می خوانی وزیر لب تبسم می کنی گاهی

تو هم مانند من لبریزی از شور جنون عشق

                              یقین دارم تو هم من را تجسم می کنی گاهی