میروم روزی از این شهر سیاه

           میروم روزی از این جنگل پر دارو درخت

که در آن شاخه ی سر سخت گیاهان بلند

                                شسته است از سر خاک

                                       ردپای سبک و روشن و نورانی را

                                                 که تعلق به تن روشن خورشید دارد

میروم من به سرایی که در آن

خاک بوی تن خورشید خدا را بدهد...

                                میروم من به هوایی خوشتر

                                به هوایی که در آن بال وپر عشق خدا

                                 ریسمانی به تن ابر سیاه آویزد

 وصدای سخن عشق چو رعد از بر ابران سپید...

لرزه ها بر تن شیطان زمان میریزد

میروم من به سرای باران

که در آن نم نم خوش بانگ سرود و سخنش

                               بزدایم همه زشتی و پلیدیهارا

                                           بستایم تن خوبیها را

و نوای خوش افکار خداییها را...

همچو گل درسبد سبز سخن جمع کنم

                          وبریزم آن را

                                    بر تن باغ بدون بن وبار

                                                  تاشود سبز

                  به سبزینگی سبز بهار...

                                                "فرناز"

ای مرد دلشکسته

پشت نگاهت انگار

اندوه غم نشسته

آن کودک قدیمت

قلب تورا شکسته

                          دل را به کودک خویش

                                            بستی و او نبسته

ای قهرمان خسته

      ای مرد دلشکسته

                  درپشت چشم خیست

                             آه دلت نشسته

آن نوگل امیدت

       دل ازدل تو بسته

بادرد و رنج بسیار

          قلب توراشکسته

زنجیرعشق فرزند

بهرپدر گسسته

                     دل رابه کودک خویش

                                        بستی و او نبسته

ای قهرمان خسته

ای پیر دلشکسته

                              پشت نگاه سردت

                               صدها سخن نشسته...

                                                                    "فرنازنورائی"۱۳۸۱

دلی که فکر طواف خدای خانه نبود

به خانه ات چو ندادی رهش همی خواند

به درب خانه برفتم...خدای...خانه نبود...!!

عشق خدای درمن از ذره ذره جوشید

احساس سبز احرام بر من لباس پوشید

قلبم زمی سرایش جامی شراب نوشید

امروز مست مستم از مستی دل خویش

پیمان و عهد بستم با هستی دل خویش

                                                           "فرنازنورائی"

مرا زمرگ چه باکی چو در پناه تو هستم

به روی تیره ی من گر دمی نظر ننمایی

بهشت بی تو جهنم بود...تمامی هستم

دمی به راه صراطت گرم تو دست نگیری

ضلال راه غریبان برد تورا ز دو دستم!

مرا وصال تو شیرین ترین وصال آمد

در آرزوی وصالت هزاردفعه شکستم

به درب خانه ی دنیا تحسنی ننمودم

به درب خانه ات اما هزارهفته نشستم

به میهمانی مهرت شراب مهر چشاندی

که سالها ازآن شراب ناب سرمستم

قسم به ماه فروزان به شمس نورافشان

که دست جان ودلم را به یاریت بستم

                                                     " فرنازنورائی" ۳۰/۸/۱۳۸۴

منم  راهی به سوی او...چرا  پایان ندارم؟

چو ابری در پی  اویم     ولی  باران ندارم

الهی من به جز یادش سرو سامان ندارم

مگر عهدی که بر مهرش زدم پیمان ندارم

بر اینکه شمع او خاموش شد ایمان ندارم

غمی دردل   مگر از او  غم هجران  ندارم

گلی عطارتر  از  او  به  قلب  و جان ندارم

خداوندا   قسم   بر   روز  جاویدان  گذارم!

ز  مولا   شیرتر من  یاد   در  مردان  ندارم!

                                                          فرناز نورائی "نعنا"

که صداقت همه جا رخنه کند

آرزو کن روزی...

همه جا پرشود از برکت ونور

آرزوکن انسان

آرزو کن که سواری برسد

که هزاران بار از عشق خدا لبریز است

ردپایش از نور...سخنش شیرین است

آرزو کن انسان...

که عدالت شود آیینه ی تو

وصداقت شود آیینه ی من...

آرزو کن انسان...

آرزوکن که صدایی برسد...همگان برخیزند...

خواب غفلت زتن آدمیان بگریزد

ارزوکن انسان...آرزویی شیرین...آرزویی زیبا...

آرزوکن که سواری برسد که هزاران بار از عشق خدا لبریز است...

                                                                                        "فرنازنورائی"۴/۱۱/۸۴

ای پادشاه و سرورایرانیان رضا

شیر سپهر را چه...نبردیست با توشاه؟!

مهتاب کی شود به قیاس تو یا رضا؟

خورشید گنبدت شده غالب به شمس نور

خورشید سیرتت شده ره تاب من رضا

آهوی مست کوی تو گشتم شه ولا

تضمین نما شفاعت آهوی خود رضا

چون نیلفر به پای تو پیچم به روز وشب

تادست گیرییم ز حضیض زمان رضا

سو گند می خورم به مصابیح آسمان

بیگاه و گاه خوانمت از دور یا رضا

قلبم کبو تریست که بی تاب کوی توست

پرمیکشد به شوق مه روی تو رضا

چشم امید ما همه بر مهر دست توست

ما شیعه ایم و شافی محشر تویی رضا.

                                                        "فرناز نورائی"۵/۱۰/۷۳۸۴

عمرمن رفت و سر آمد جان نیامد جان من

قطره اشکی ریزم و خاک قدمهایش کنم

خانه ام در خاک گردید و نیامد جان من

درد هجران سر به گردون فلک سائیده است

خواستم درمان کند دردم نیامد جان من

در غم هجرش شب وروزم به یغما رفته است

بانگ "یا مهدی" زدم اما نیامد جان من

بانوی  آب  و آینه.... جانها  فدای     تو

ای  مهرناب...فاطمه  دنیا  به  پای   تو

عرش خدا به لرزه میفتد  خدای عشق

از گریه های نیمه شب و های های تو

گویند     آفرید   خدایم    بهشت     را

تنها    برای اینکه شود     خاک پای تو

خیرالبشر        لطافت دنیا زنام توست

ایجادشد    تمامیه هستی      برای تو

ای   یاس   با  طراوت  گلزار     احمدی

جانم...    تمام زندگیه من        فدای تو

رسید جمعه و آن شه سوار میخواهم

گذشت فرصت عمرم اجابتم فرما

طلوع ماه تورا صد هزار میخواهم

تورا به وسعت بی انتهای ارض و سما

دمی به لطف تو دیدار یار میخواهم

کرم نما تو به یاران تورا به حرمت باران

قسم که طاقت این انتظار میخواهم

گرچه در شعر زمان خنده دل انگیز تر است

قلبم از سنگ نه...از آینه رنجید امروز

ظاهرش صاف...ولی..گوشه ی او تیز تر است

                                                                 "فرنازنورائی"

ازسوز جگر رسیده ای باز ای اشک

از پنجره ی دو دیده ی من امروز

گو باز چه چیز دیده ای باز ای اشک

رنج و محن کدام دل را دیدی؟

کز دیده فرو چکیده ای باز ای اشک؟

گویی که تو را تاب تحمل نبود...

بر یاری دل دویده ای باز ای اشک

چون دست نوازش تسلی بخشی

برگونه ی من خزیده ای باز ای اشک

ای آب روان ز دیده ی گریانم...

گشتی تو فدای آه دل باز ای اشک.

کنون بشنو تو از من این حکایت:

حدیث عشق و مستی. شور و شین است

حدیث رزم مولایم حسین است

حدیث مردی و نامردی و جنگ

حدیث خاک و آب و خنجر و سنگ

حدیث سایه و خورشید و هیمه

حدیث آتش و دامان خیمه

حدیث رود و خشکی .آتش و آب

حدیث گاهوار و طفل بی تاب...

حدیث مشک و تیر و آن علمدار

حدیث ساقی عطشان سالار...

شکایت دارم ای دنیا شکایت

زباران و زیاران و خیانت...

ز ابر و آفتاب و تیغ و شمشیر

ز دوران و زمان و دست تقدیر

شکایت دارم ای دنیا زدنیا...

که مولا در تو تنها بود...تنها...

                                           "فرنازنورائی"۵/۳/۸۷

بیا ستون بنه سرسرای ایمان را

بهار سبز بیا تا خزان فرو ریزد

بیا ندا ده که سلطان عدل برخیزد

بهار سبز بیا پرچمت نمایان کن

بیا به دفتر کفار مهر پایان کن

بهار سبز بیا ای شکوفه ی نرگس

بیا که مهر تو ازدل نمیرود هرگز

کوآن نگاه مست توای خوب آشنا؟         کو  آن نگاه  دلبر و مژگان  دلربا ؟

کوآن اشاره های دوابروی دلبرت؟        کوآن شراره های درخشان آن نگا؟

کوماه رویت ای مه شبهای تارمن؟        کو آن صدای گوشنواز وپرازصفا ؟

ای مهربان وفای دلت راچه کرده ای؟    دل بردی از کفم.شدی امروزبی وفا

همچون کبوتری به ره خویش پرزدم      صیاد  بودی  و  تو  گرفتی  پر مرا

بستی  کنون توبال و پرم راشدم اسیر      اما  توخود گذشتی ازاین صید بینوا

بال وپرم شکستی  و رفتی تو ازبرم       کاری نشد دگر به پروبال من   دوا

رفتی زدیده ی من و ازدل نرفته ای       هرچند  با دلم تونکردی به جز جفا

دیگر گذشت ازمن و امثال من  ولی      شهبال آن پرنده ی دیگرزدی چرا ؟

                                                                                                                                          بهار۸۷