از امروز مدیریت این انجمن به طور رسمی به آقای حسین ناصری ذاکر متخلص به "ذاکر" داده شد. با آرزوی اعتلای فرهنگ و ادب این مرزو بوم. دوستدار همیشگی شما : بهروز مرادی

حرف يعني فاصله

و با دو حرف شروع شد

گفتگوي نگاه

آ مثل آرامش

چيدن تاب سكوت

با نوازش‌ ِ تابش

رويش سبز خاك

پيچش نرم دو گل

افسوس دور...

دور خود پيچيديم

ب مثل بارش

و حرف هاي ناتمام

چرا؟

به علت مشغله شخصی مدتی نیستم

دوستان به جای ما

در پناه حق

آتش در من نيست

در سنگيني نگاه ما

بر كفه ي بيشتري است

كه بالا مانده

صدا حادثه ساز 

گوش ها مدهوش

هراس فراموشي

بعد خاموشي نيست

وقتي مي تراشد

موي گردنم را تيغ

از سرخ ، سبزه مي رويد

شقيقه ي خيانت تير مي كشد

و من

به افق فكر مي كنم

به اتفاق بعد از من

با تشکر

این هفته با سه غزل بسیار زیبا میزبان نگاه های گرم شما هستیم .

۱. شعر ناب از آقای حسین ناصری ( ذاکر )

۲. اشک از خانم فرناز نورایی

۳. تجسم از خانم باران

در پناه حق

 گل های نقره ای

به تواتر رسیده اند

 در آیینه ای از جنس باغ سیاه

با عرض تسلیت عذای حسینی با سه شعر در خدمت شما هستیم. لطفا برای نظر دادن به شعر سوم مراجعه کنید

با تشکر

صبح

بهاروش

شعاع روح بخش بي دريغ تو

ستيغ كوه

تراكم نماز را

به گوش رود ها اقامه كرد

زلال اشك

غبار هاي شيشه را

زدود از نگاه هاي منتظر

ميان مه

دو خط مستقيم تا هواي تو

و من سوار بر قطار

به مقصد طلوع تو

تمام من تلفظ

ترنم هجاي تو.....

سريع تر قدم بزن

قطار ذهن منحني

مرا به جشن سيب ها روانه كن

رگ جوانيم پر از خروش سرخ زندگي است....

صداي صبح

فواصل سكوت شيشه را شكافت

سلام نور آشنا!

سلام دوستان

در شب شعر هفته ی گذشته (پنجشنبه 2۸/9/87 ) مسائل و مشكلات انجمن برسي شد و با راي دوستان توافق بر اين شد كه اشعار به صورت هفتگي ثبت گردد.

هر هفته اشعار در شب شعر انجمن برسي مي شوند. در صورت داشتن اشكالات جزيي ، تصحیح  و در صورت داشتن مشكلات عديده ، از ثبت آن صرف نظر خواهد شد.  هفته ي آينده با شعر " آغاز عشق" از مسعود دانش پايه ، " گل دوزخي" از امين عربي و "حضور" از بهروز مرادي در خمت شما خواهيم بود. بهتر است دوستان جهت رفع مشكلات شعر خود در شب شعر حضور يابند. در غير اين صورت هيچ تعهدي براي ثبت اشعار ايشان وجود نخواهد داشت.

شب شعر این هفته ( پنجشنبه ۵/۱۰/۸۷ ساعت10 شب ) در كنفرانسyahoo messenger با آدرس ایمیل  Moraadi_behrooz@yahoo.com منتظر شما عزيزان خواهم بود.

با تشكر

در پناه حق

جناب محمد حسن داودیان دبیر دبیرستان و دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی هستند.  دوره 3ساله راهنمایی را در 2سال و دوره لیسانس را در 3 سال گذرانده اند. اشعار ایشان در مجلات کیهان بچه ها و جهاد روستا و.. به چاپ رسیده و در کتابهای شعر ( در آستان اشراق) و (زیر چنار دالبتی) نیز از شعر های ایشان استفاده شده است. ازبرنامه رادیویی (امید فردا) خراسان به کرات اشعارشان پخش شده و از در سیمای خراسان ( سلام خراسان) نیز شعر خوانی ایشان پخش گردیده است. چند سال پیش نیز برای شعر خوانی در کنگره شعر به بروجرد دعوت شده اند. به گفته ی وی سوار عمر شان از سرزمین 30سالگی به سمت ملک 40 سالگی می تازد. برای این دوست عزیز و بزرگوار همواره آرزوی توفیق و سربلندی را از درگاه منان خواستاریم

اشعار محمد محسن داودیان

کبوتر سپید

مي توان مرور كرد تيشه و درخت را              عشق و بيت و اشك و آه سالهاي سخت را

پا برهنه دم زدم روي ماسه هاي داغ                              در شفق نيافتم ردّ پاي بخت را

ما قرار داده ايم روبروي آفتاب                             قلب هاي همچنان شيشه هاي تخت را

آفتاب خنده رو تن برهنه مي كند                               جان تازه مي دهد مردم كرَخت را

من كبوتري سپيد زير سقف آسمان                   مي كشم به سوي خويش طفل پاي تخت را 

رختشوي تند باد روي بند آسمان                          پهن كرده هر طرف ابرهاي رخت را 

در تموّج جنون مي توان عبور كرد                   موج هاي وحشي و صخره هاي سخت را 

آي نازنين بيا پشت سر گذاشتيم                            جوي آب و جوگي و سايه ي درخت را

محمدحسن  داوديان - خراسان رضوی

با تشکر از دوستانی که در شب شعر حضور می یابند. شب شعر پنجشنبه ها برگزار خواهد شد . ساعت 10 شب در كنفرانسyahoo messenger با آدرس ايميل moraadi_behrooz@yahoo.com  منتظر شما عزيزان خواهم بود. 

در پناه حق

سلام دوستان

چند روزی هست که آمار بازدید از انجمن بالا رفته. دلیلش را در آدرس زیر یافتم. با تشکر ازتمام دوستانی که  با رای خود ما را همراهی کرده اند . 

برترین وبلاگها در زمینه هنر و ادبیات

تشویش واژه 

يا من كرَم يا مثل آدم دم نمي زني             حرفي از احساس غم و دردم نمي زني

بال و پر بغض تر دلشيشه ام شكست                  اما كلامي مرهم همدم نمي زني

در خواب درنا ترك دنياي ترانه ام                   زنجير اميدي به پا بندم نمي زني

تشييع روح خسته ام تشويش واژه اي              دستي ولي بر پيكر سردم نمي زني

در خاك گلدانم فقط نفرت شكفته است         حتي سري بر عقده ي  زردم نمي زني

حالا كه با تيشه به استقبالم آمدي                آخر چرا اين ريشه را از دم نمي زني

بهروز مرادی

^{سلام دوستان}

^{چندي پيش بي برنامگي در ثبت اشعار انجمن منجر به تلاقي همزمان سه شعر در يك روز شد. من هم قبول دارم كه به علت حجم بالاي اشعار در انجمن ايجاد يك برنامه ي مدون و منظم عملا غير ممكن مي نمايد . پس تصميم بر اين است که دوستان بدون برنامه ي قبلي اشعار خود را ثبت موقت نمايند تا من در اسرع وقت تاريخ  ثبت دائم شعر را به اطلاع دوستان برسانم.}

^{از همكاري شما دوستان عزيز سپاسگزارم}

^{موفق باشيد}

^نقاشي

^{يه قلم مو يه سه پايه، يه ترانه بوم خالي                           عكسمو بكش تو رويا، يه حقيقت خيالي}

^{دلمو مثل يه بارون، رو نوك قلم بگردون               بندازش رو خاك تشنه، جاري شه تو اين بيابون}

^{بزار اين غم قديمي، لاي رنگا جون بگيره                   شُر و شُر بريزه از قاب، تن اين قفس بميره}

^{جا چشام برگاي پاييز، تب آتيشه و چوبه                      سرنوشتش یه سقوطه، مث ليموي غروبه}

^{قلم زبر و خطوطش، پاره پاره است و شكسته               اين تقاص يه گناهه، كه توي چشام نشسته}

^{عكسمو بكش تو رويا، جايي كه هيشكي نبينه               رعد و برق توي چشمام، آخرين خشم زمينه}

^{بزار اين سياهي شب، توي نقاشي سفيد شه                   حرفاي نگفته ي من، يه سكوت پر اميد شه}

^{وقتي نقاشي تموم شد، بزارش تو ذهن بيدار            من همينم كه مي بيني، نه يه عكس تو قاب ديوار}

^{بهروز مرادي}

^{با الهام از Self Portrait}

^{شب مرگي...}

^{چشمان خود را بسته ام بيدار اما                                           در جستجوي ارتباطي تار اما}

^{هر صورتك با لهجه اي در خود گرفته                                   نقش سرابي بر سرم آوار اما}  

^{چون مي چكد از ناي شان غم در گلويم                                شكل بيابان مي شوم هر بار اما}

^{با خاك زردم بين مردم سرخ سرخم                                     گلگونه ام سيلي خور انكار اما} 

^{من خو گرفتم با تن تنهايي خويش                                 هر شب به بستر مي برم اين يار اما} 

^{در تار و پودم سايه ي مطرود خورشيد                               گلواژه ها را مي كشد بردار اما} 

^{وقتي كه ساعت زنگ بيداري ندارد                              هر لحظه مي ميرم در اين تكرار اما} 

 

"بهروز مرادی"

^{حرف کهنه}

^{حرف من نو نیست}

^{حرف هایم طعم تلخ کهنگی دارد}

^{از مد افتاده:}

^{زندگی سرشار لبخند است}

^{خنده ی زیبای یک کودک}

^{قهقهه در خواب یک ملت}

^{در نگاه فلسفه وار خیابان ها}

^{آلیاژ طعنه و تحقیر}

^{گردش پچ پچ  درون گوش هایی کر}

^{ریشخند خشک توداری به یک مجنون}

^{در محیط خنده دار مردم عاقل...}

^{از سر اجبار}

^{اشک هایم را می دزدم}

^{همنوایی می کنم با زهر خندی کینه توز و تلخ}

^{آی مردم! گرد من باشید}

^{تا ابد من مرکز ثقل جهان هستم}

^{من سکوت دلقک سیرکم}

 ^{بهروز مرادی}

 ^{در میان تاریکی دل نوری می درخشد که  شاید با حال و هوای این روزها بی مناسبت  نباشد:}

^{حرف نو}

^{حرف نو دارم}

^{اعتقاد راسخی بر قدرت دستان تو دارم}

^{در گلستانی که خشکیده}

^{هر طنین واژه پژمرده}

^{در سیاه سال هایی که دگر باران نباریده}

^{در رگ هر شاخه مرگ تازه روییده ...}

^{این سرانجام درختان نیست}

^{خواب مادر مژده ی زیبای بیداری است}

^{در دل خاک ترک خورده}

^{دانه ای احساس می کاود}

^{دست های کوچکش را}

^{رو به خورشید وجودت می برد بالا}

^{چونکه او هم}

^{اعتقاد راسخی بر قدرت دستان تو دارد}

^{* * *}

^{زندگی زیباست}

^{زندگی در جنگ بی پایان}

^{جنگ بازی ، بازی تلخ بزرگان است}

^{حمله ی نامحرمانی در حریم دل}

^{آژیر قرمز}

^{در گریز کودکی زیر درخت غم}

^{سایبانش آشیان جوجه های بی پدر،  مادر}

^{در هوای دود و خمپاره}

^{غم فرود آمد}

^{پای کودک زیر غم جا ماند}

^{خون سرخش در دل خاک ترک خورده}

^{دانه ای را آبیاری کرد}

^{در لحظه ی آخر}

^{شد لاله ای پرپر}

^{همچو عاشق چهره اش بی رنگ و رسوا شد}

^{زیبای زیبا شد ...}

^{در دل خود گفت}

^{من شهید زنده می مانم}

^{قدرت دست خدا را در میان دست خود دارم}

^{بهروز مرادی}

^{دل بیمار مرا چاره و درماني نيست}

                                                ^{سختي پرسشي و پاسخ آساني نيست}

^{رهنمايم تو و راهم شده مسدود عبور}

                                      ^{پاي من زخمي عشق است و دگر جاني نيست}

^{دزد صد قافله بودي ومن از آن غافل}

                                                ^{كه چرا در ره تو مرد نگهباني نيست}

^{فكر باطل به حسد گفته به من اي جاهل}

                                                 ^{درو تخم دورو حاصلي و ناني نيست}

^{تار رقاصك و زنجير بلا پاي من است}

                                              ^{گر چه آزادم و ذهنم ز تو زنداني نيست}

^{قصه ام غربت تو غصه ي من قربت شد}

                                         ^{چاره ي آتشم آب است و عطش آني نيست}

_{قصد دارم چند مطلب بعد را به معرفی شاعران روز و برسی اشعار آنها اختصاص دهم. شاید زمینه ای برای درک بهتر شعر و انگیزه ای برای فعالیت همکاران انجمن شود .}

_{سید امیر حسین مولانا مهندس کامپیوتر گرایش سخت افزار و ساکن تهران است و درزمینه ی شعر کهن پارسی فعالیت می کند. شعر زیر غزلی زیبا از وبلاگ  دل ودلدار اوست. وی همچنین یکی از بهترین وبلاگ نویسان این مرز و بوم است. سه وبلاگ اژدهای آبنبانی ، سیمرغ عشق و عشق پاک تجربیات وبلاگ نویسی او از سال 1381 تا کنون بوده که اکنون واگذار شده اند . برای این دوست عزیز آرزوی توفیق و سربلندی داریم.}

 _{عاشقی گـــوهــر پاکیست کـــه در هــر کس نیست}

_{اوج پـــــــرواز عـــقـــاب پـــهنه ی کــــرکــــس نیست}

_{نـــاکــســـان شــکـــل کــســـانند ولی پـــشـت نقاب}

_{مــظـــهـــر پــاکــی قـــلـــب جـــامه ی اطلس نیست}

_{گــرچـــه عــاشــق بــه زبـــان هیچ نگوید جــز عشق}

_{لـــیـــک در وادی عــشــق خوش زبانی بس نیست}

_{عـــشـــق طــوفـــان و در آن مـــرد عــمــل بایـد بود}

_{مدعی گـــرچــه خــــوش آواز ولی جـز خس نیست}

_{دلــــک ســاده ی من پــنـــد مــــرا گــــوش بـــگـــیـر}

_{هر که از عشق سخن گفت که آنکس کس نیست}

سید امیر مولانا

شعر پدر آخرین شعر من بود

این شعر را بعد از فوت پدربزرگم نوشتم

هنوز در تنهایی خویش این شعر را زمزمه می کنم

^گلفروش

^{هواي گرم تابستان}

^{صداي بوق پوشالي و پر حجم خيابان}

^{هزاران گل كه از ريشه جدا گشته}

^{درون دست يك شاخه گل بی ریشه ی تنها}

^{به اسم پاك آزاده}

^{شكفته تازه شش ساله}

^{صدا مي زد محبت را}

^{گلي پنجاه}

^{كه مي خواهد بفهمد بوي گلها را؟...}

^{صداي خنده ي تلخي}

^{دل آزاده را لرزاند}

^{دو چشم مرده در پشت سياه عينك دودي جلو آمد}

^{وگفت آرام ، چه پژمرده ، چه خسته قصه مي گويي}

^{گل احساس دستت را چه قيمت مي فروشي تا}

^{نواي گرم باران را به گلهاي تو بسپارم}

^{نگاه ساكت آزاده در دل گفت}

^{به جز آن باغبان آشنا ديگر كسي گل را نمي فهمد}

^{اگر احساس گلها را شنيده بودي از قيمت سخنراني نمي كردي}

^{غريبه رفت و آزاده اسير خواب و رويا شد}

^{براي لحظه اي كوتاه ، خيابان ساكت و خالي}

^{به قصد رفتن از عرض خيابان}

^{دوباره مرد ميدان شد}

^{ولي تا نيمه ي راهش}

^{صداي بوق ماشيني به دنيايش هجوم آورد}

^{صداي جيغ آزاده درون آسمان پيچيد}

^{دلش زير خشونتهاي چرخ زندگي خشكيد}

^{نگاهش بر زمين افتاد و خونش آن خيابان را گلستان كرد}

^{هنوز احساس دستانش صدا مي زد محبت را} 

 ^{" شاعر سکوت شب"}

^{عينك دودي}

^{نمي دانم چه مي خواهم بگويم}

^{ولي آزاده مي دانست}

^{در اين عصر ستم پرور دگر احساس اين گلها نمايان نيست}

^{گل زيبا دگر از جمع ما رفته}

^{به يادم آمد آن روزي}

^{كه آزاده كمك مي خواست}

^{ولي چشمم صدايش را نمي فهميد}

^{اگر از روي چشمانم سياه عينك دودي جدا مي شد}

^{صداي ناله ي دلگير آزاده به چشمانم}

^{صداي خيس باران بود}

^{تو مي بيني}

^{كه پشت شيشه ي ويترين}

^{نگاه خسته ي سردي}

^{به حسرت مانده ي يك لقمه ي نان است}

^{ولي احساس قلبش نمي بيني}

^{كه بر چشمت سياه عينك دودي است}

^{تو مي داني}

^{همه روزه}

^{هزاران غنچه ي تنها ، اسير اين لجنزارند}

^{گل تنها گلستان آرزو دارد}

^{ولي بر چشم اين دنيا ، سياه عينك دودي است}

^{مگر از پشت عينك ها حقيقت ها دگرگونند}

^{براي لحظه اي ديگر ، درون شهر قدم بگذار}

^{و عينك را ز چشمان خودت بردار}

^{خيابانها و خودروها ، همه بي روح و مصنوعي است}

^{همه ماشيني و سنگي است}

^{دگر جايي براي بوي گلها نيست...}

^{جوان دل برآشفته}

^{شب  عينك سحر دارد ، در اين عصر گل و آهن}

^{به زير پاي خورشيدي ، سياه عينكت بشكن}

^{" شاعر سکوت شب"}

_{عاشق بي هوس تو}

_{مي دونم شايد عجيبه   ولي اتفاق مي افته}

_{گاهي دل ياد تو و اون   بوسه هاي داغ مي افته}

_{گاهي اتفاق مي افته   كه دل عاشق بشه آسون}

_{بي تو افسرده و غمگين  با تو لحظه هام هراسون}

_{ترس اينكه توي چشمام   بتوني عشقو بخوني}

_{يا به عشق من بخندي   يا كه پيش من نموني}

_{گاهي اتفاق مي افته   دو دلي سد خطر شه}

_{راه عشقتو ببنده   يارت از تو بي خبر شه}

_{اما من سد و شكستم   سدي كه غرور من بود}

_{قيمت سرمستي تو   واسه من عذاب تن بود}

_{تو شدي معني بودن   من شدم همه كس تو}

_{يه برنده ي حقيقي   عاشق بي هوس تو}

_{ولي تو هوس مي خواستي  اشتباه من همين بود}

_{فكر من تو آسمونا  چشم تو به اين زمين بود}

_{عشقي كه به روح و قلبم   معني زندگي مي داد}

_{واسه تو طعم هوس بود   مزه موندگي مي داد}

_{عشق چند روزه تموم شد  ديدمت با يه غريبه}

_{آره تو منو نخواستي   هنوزم واسم عجيبه}

_{حالا با اون همه احساس  موندم اينجا دست خالي}

_{گاهي مي رم تك و تنها   توي فاز بي خيالي}

^{" شاعر سکوت شب"}

_{درخت بيد}

_{از شاخه ها فرو ريخت   اشكي زمژه ي بيد}

_{خشكيده بن حياتي   از آب تازه نوشيد}

_{بر من نظر كن اي عشق   من آن درخت بيدم}

_{قلبم به شب گرفتار   در انتظار خورشيد}

_{زرد و شكسته برگم   در حسرت نگاهت}

_{گمگشته صدايي   در كوچه هاي اميد}

_{شبها به انتظار   نور دل تو بودم}

_{تا بر سرم بتابي   عشق هميشه جاويد}

_{شب رفت و سر نگون شد   ستاره واژگون شد}

_{خورشيد آمد از دور    اما دلت نتابيد}

_{اميد من نگاهي   از جنس رازقي بود}

_{ليكن زمانه ي پير   گل را ز ريشه برچيد}

_{دل رفت و عاشقي رفت   آن بوي رازقي رفت}

_{من ماندم و دلي كه    در بطن سينه خشكيد}

_{"شاعر سکوت شب"}