جلوه خواهم کرد....

همه از برکت تشویش دعا می خوانند

من به شوق بغل تنگ خدا

می برم بالا،دستانم را.


و ز اندوه حقیقت هر شب،

گونه هاشان خیس است،

من به دستان تنومند خیال

می سپارم غم را،


من به گوش همه ی شبدر ها

غزل حافظ و سعدی خواندم،

پیش هر قاصدکی،

                       لبخندی،

                                  پیش هر چلچله ای جا ماندم،

در بیابان سکوتم هر شب،

                                 اسب بی رنگ عدم را،راندم،


من صدای نفس گرم چکاوک هستم،

شور هر ثانیه ای،

                     حس هر آینه ای،

                                          به خدا پیوستم،

جلوه خواهم کرد در

آب،

    زمین،

           ماه،

                شفق،

جلوه خواهم کرد در تق تق هر دست غریبی بر در،

جلوه خواهم کرد در چک چک هر احساسی

                              نم نم بارانی

                                             هق هق آوازی

جلوه خواهم کرد من:

                          پشت هر آغازی....

                                          سایه ی صبح،شهریور 89

عروج

من پر از مهتابم

و به پرچین حقیقت هایم

وصله ی غم زده اند.


و غزل با من

هر شب

می نشیند بیدار

پشت دیوار شکستن هایم..

دل خوشی ها هوشیار


نرمی شبنم احساساتم

روی گلبرگ خیالم،

می خزد چون اشعار


باز هم می فکند افکارم،

پیش دستان سکوتم افسار،

می سرایم خطی

می نویسم بیتی

و پر از حس عروجم انگار

زیر انوار غزل ها هربار

                                  سایه صبح، شهریور ۸۹

متهم!!!

بی خود از خود می نویسم ،

متهم هستم به یک احساس رویایی!!..

به قلبی پر طراوت،

همنشین ساز تنهایی

 

متهم هستم به عیاشی..

زخمی ام

اما تنومندم به دانایی

خسته ام

اما پر از شوق پریدن های تو خالی

 

تا ابد حبسم در این دنیا،

مجازاتم:نفس هایم، قدم  هایم،..

مجازاتم حضورم در خیابان های دنیایی!!

 

به من پادش رفتن را بیاشامید

قدم هایم به سوی آسمان جاری.

مرا با خود ببر ای روشن شبها،

ببر من را از این دنیای پوشالی

                                           سایه ی صبح،شهریور۸۹

من چه خوشبختم!!!

سلام. شرمنده دیر اومدم سر زدم و همین الان نظر ها رو خوندم.راستش شاید باور کردنش سخت باشه اما من تا حالا اشعار سهراب رو فقط تو یک کتاب خوندم که برگزیده هاش بود،و اهل کاشانش رو هم فقط همون حد که تو کتاب درسی پیش دانشگاهی بود خوندم.و وقتی شعر من خدا را دیدم رو توی وبلاگم گذاشتم.دوستام گفتن شبیه شعر سهراب و اون موقع تازه فهمیدم که ظاهرا این شعر کپی محسوب می شه!!!شرمنده!!اما هیچوقت تلاش نمی کنم مثل سهراب بنویسم چون لزومی نداره تقلید کنم!!اما ظاهرا ناخواسته تقلید محسوب شده.اما حتما سعی می کنم انتقادای کار سازتون رو آویزه گوشم کنم.این شعر جدید امیدوارم قبلا شبیهی نداشته باشه و اینکه!! امکان نداره به سهراب برسم...اون خیلی بزرگه و کلی عارف بوده!من فقط یک نویسنده کوچولو ام.این شعر رو واسه ی قبولی در کنکور و رتبه ی 26 که کسب کردم نوشتم.

امیدوارم لذت ببرید:

می دوم توی حیاط

میکشم دستم را

بر سر شبدر ها...

گیسوانم آرام

می خزد بر گلها

بوی نمناک چمن

در مشامم جاری....

و چه خوشبختم من...

خوش به حالم ،آری!!

باز هم میشکند

در دلم شیشه ی شوق

می نویسم از عشق

می نویسم از شعر

می زدایم غم را

می زدایم شب را..

و چه خوشبختم من...

همسفر با ابرها

همصدا با سار ها

هم تبلور با عشق

هم قدم با نفس گرم شقایق هایم

من پر از احساسم

می دوم در رویا...

من پر از پروازم

می روم از دنیا.

و خدا لای خیالم جاری..

و چه خوشبختم من

خوش به حالم!! آری!!!

خوش به حالم!!! آری

                               سایه صبح، مرداد89

من خدا را دیدم

من گذر خواهم کرد

از غرور سردم،

و قسم خواهم خورد

پشت گلبرگ شقایق هایم،

بی صدا گم گردم.

من صدا خواهم کرد

نم نم باران را

هق هق غم هارا

و قسم خواهم خورد

که صدای نفس شبدر ها

و شکفتن ها را می شنوم.

من پر از فانوسم،

و قسم خواهم خورد

که خدا را دیدم..

لای گل های حیاط

پشت آن رود طویل

روی هر قاصدکی

زیر هر لبخندی،

من خدا را دیدم،

هر کجا گم گشتم.

هر زمان خندیدم

یا که عاشق گشتم.

من خدا را دیدم

در تکاپوی غرور

در خزیدن هایم.

روی الماس بلوغ،

من قسم خواهم خورد..

که خدا را دیدم..

که خدا را دیدم.

                                   زهرا ریاحی( سایه صبح)،مرداد۸۹