نا تمام...
آتشی افروزم!
داخلش خواهم شد
تا بسوزد از من
علقه ی انسانی...
قفل زندانم را
بند بر جانم را
چنگ و دندان از من
بشکن پنهانی...
خرقه ای می پوشم
باده ای می نوشم
در فرار از خویشم
سوی هر مهمانی...
من یکی از نسلم!
نسخه ای از اصلم!
وصل او می پویم
با کمی ویرانی...
"مجهول
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت ۱۲:۶ ب.ظ توسط مجهول
|
از همين جا شروع كردم.