غبار غم ز دل خویش برانم ار تو بیایی                 ز غصه های دل خویش بگریم ار تو بیایی

نماز حاجت می را ز دست پیر خرابات                به کوی میکده از پیش بخوانم ار تو بیایی

ز جام صافی و از می ننوشم ار تو نخواهی            برای زخم و دل ریش بنوشم ار تو بیایی

ز تار و ساز دل خویش نه سازم ار تو نباشی        به وقت مستی و در عیش بسوزم ار تو بیایی

دعا ز بهر وصالت به یاد زلف و نگاهت              بکردم ار چه خورم نیش نمیرم ار تو بیایی

سروده ام چه غزلها برای وقت وصالت                بیا بیا که از این بیش سرایم ار تو بیایی

امید وصل تو در خون به یاد روی تو مجنون      ز مذهبی من از این کیش نگردم ار تو بیایی